Een school vol dozen!

De verhuisdozen zijn uitgedeeld. De stickers die erop moeten ook. En een plattegrond. We zitten krap twee weken voor de zomervakantie en bij ons op school moet iedereen van lokaal verkassen. Elke dag dertig kinderen in de klas die, net als de juf en (sporadische) meester aan vakantie toe zijn, de AVI-toetsen en DMT’s zijn nog niet afgerond, de rapporten in de maak, alle aanvragen voor extra ondersteuning moeten nog de deur uit. En er moet dus verhuisd worden. Tussen de bedrijven door dozen inpakken. Erachter komen dat je de nakijkboekjes van rekenen al onder in een doos hebt gestopt. De afstandsbediening van het digibord waarschijnlijk ook.

Onze school bestaat uit twee gebouwen: een groot hoofdgebouw en aan de overkant van de straat een kleiner bijgebouw. We zijn al jaren aan het roepen dat die locatie ideaal zou zijn als Jonge-Kind Centrum. Voor- en vroegschool bij elkaar, de overgang van peuteropvang naar groep 1/2 versoepelen en de nissen in de gangen lenen zich goed voor het inrichten van themahoeken. De rompslomp van een verhuizing hield ons tegen. Onze nieuwe directeur slaat echter spijkers met koppen en gooit er een algehele verhuizing tegenaan. Rompslomp of niet, hup, inpakken die handel.

Op de studiedag vertelt de conciërge opgewekt hoe één en ander in zijn werk dient te gaan. Om er vrolijk aan toe te voegen dat schilderwerk en nieuw linoleum voor komend schooljaar gepland staat. Dus vóór de herfstvakantie mag je je net ingerichte lokaal weer uitruimen ten behoeve van een opfrissertje voor muren en vloeren. We vragen ons unaniem af wie de vervangingen voor al die leerkrachten met doorgekrakte ruggen en ontwrichte heupen moet gaan doen.

De muziekjuf bereidt de slotdag voor. Elke groep zingt een liedje dat in het teken staat van verhuizing. Het galmt al weken door mijn hoofd: “Je zal maar verhuizer wezen, je zal maar verhuizer wezen, daar ben je mooi mee klaaaaaaaaaaaar!”Je zal maar leerkracht wezen, daar ben je ook mooi mee klaar! Alle prik- en andere acties ten spijt, we gaan er voorlopig geen cent op vooruit. De werkdruk wordt hoger en dan moet je ook nog verhuizertje spelen. Misschien kunnen we Sander uitnodigen om mee in te pakken. Te sjouwen. En uit te pakken. En in te richten. Nee dat kan hij vast niet, een leslokaal effectief en uitdagend inrichten. Dan komt hij voor de herfstvakantie weer mee uitruimen. Als er dan nog geen salarisverhoging en werkdrukverlaging komt … Jaja, onze staatsecretaris, daar zijn we mooi mee klaaaaaaaaaaaaar!

Maar goed, wij gaan gewoon door met inpakken en lesgeven, of omgekeerd, maar het moet allebei gebeuren. Nog even. Dat wordt een passieve vakantie. Van liggen en hangen en rugmassages. Wordt vervolgd …

Vivianne Rijnders©

* * *

Dit stukje werd geschreven door Vivianne Rijnders uit Maastricht, al achtentwintig jaar leerkracht op Basisschool Scharn van Stichting MosaLira. Momenteel zorgcoördinator van de onderbouw, op vrijdag juf van groep 7, verzorger van de schriftelijke communicatie op school en daarnaast zelfstandig schrijver.

2017-07-04T17:53:07+00:00

Leave A Comment