Achtstegroepers huilen niet

Zoon zwaait af van de lagere school. En wij zwaaien allemaal een klein beetje mee. Groep 8 is het jaar van de Cito, de Cito-afterparty, het schoolkamp, de musical, het tranenbal en de dan toch echt aller-, allerlaatste schooldag. “Het is een feestjaar!”,  concludeert Middelste, wanneer we in deze zomervakantie de hoogtepunten nog eens even de revue laten passeren. Past helemaal  in haar straatje, want zij begint na deze vakantie aan haar afsluitende jaar.

De Cito-stress pareren we door de exacte startdatum even in de drukte van ons gezin onder te dompelen en dus te vergeten. (“Wat had jij vandaag? Oow ja, hoe is het gegaan?”). We compenseren deze nalatigheid met een extra grote pot kauwgum. Want kauwgum mag voor deze ene keer in de klas. Schijnt de concentratie tijdens de toets te bevorderen. Het wordt in ieder geval wat ingewikkelder om in slaap te vallen.

De Cito-afterparty was de eerste keer dat Zoon formeel op stap ging en dus pas gehaald hoefde te worden op een tijdstip waarop ik normaal en zeker door de week mijn REM-slaapstadium al bereikt heb. Of de talkshow van Jinek, maar dan wel in pyjama. “Kun je alvast wennen…” grijnst hij, nadat ik onder het genot van een glas wijn het vertrekmoment nog voor een paar schuifel- en houseplaten heb vertraagd.

Dan volgt het kamp. Met de fiets staat hij klaar voor vertrek. Deze fiets is vooraf voor het eerst in zijn bestaan volledig gepoetst, over zijn tas met bagage en zijn slaapzak breek ik al vier dagen mijn nek op zijn kamer. Hij neemt dit serieus, maken wij daaruit op. Ook de school laat zich niet onbetuigd. Er wordt een voorraad proviand ingeladen waarmee een gemiddelde militaire eenheid op uitzending een half jaar vooruit kan. Op het moment suprème zwaaien we hem uit, geflankeerd door zijn zusjes die op het juiste tijdstip door hun juffen even worden losgelaten tot onze aangename verrassing. En met een brok in de keel. Want verder dan oma, familie en vrienden is hij in zijn eentje nog niet geweest. Ouders en leerkrachten die tussentijds moeten aantreden briefen via Facebook het nieuws van het kampfront door naar de achterhoede. Het ziet ernaar uit dat het zeer gezellig is. Bij aankomst staan we hem weer op te wachten. Op hun stalen rossen komen ze aangescheurd. Met glinsterende ogen, vol verhalen, een uur stinkend in de wind en doodop. Precies zoals dat hoort!

Dan komt de musical langzaam nabij. In de aanloop naar dit hoogtepunt verzamelt hij zijn duikuitrusting, want hij heeft zijn droomrol toebedeeld gekregen. Wat hij gaat worden, dat is vanzelfsprekend geheim. Wij krijgen een deftige uitnodiging en zijn zusjes gaan met hun klas kijken. Bij de oudervoorstelling fietsen wij naar de school. We zijn met name benieuwd of Zoon nog last minute zangkwaliteiten heeft ontwikkeld. Want een paar jaar geleden hebben we hem vanwege het gebrek aan zangtalent om veiligheidsredenen een saxofoon in zijn handen gedrukt. Totaal overbodige zorgen, blijkt al snel. Hij blijkt een rasartiest. En wat zijn we trots, niet alleen op Zoon, maar op ze allemaal. Ze zingen, dansen en acteren dat het een lieve lust is. Joop van den Ende kan zo komen casten. Na afloop heb ik bij het eindapplaus weer een brok in mijn keel, waardoor ik niet kan juichen maar alleen als een soort blije zeehond sta te klappen.

De avond voor de laatste schooldag is er een eindfeest voor de beide groepen schoolverlaters. Met chips, kindersjampoepel en de presentatie van een prachtig jaarboek. In het jaarboek staan de schoolverlaters vanaf groep één tot nu aan het einde vastgelegd. Groepje één met zijn rugzakje van Tractor Tom, geflankeerd door zijn nog steeds beste vriend. Is dat echt al langer dan drie jaar geleden? Ontroerd bladeren wij ouders aan het eind van het feest op het afhaalmoment door de foto’s. De schattige snoetjes van acht jaar geleden ten opzichte van de mooie meiden en de stoere jongens die ze nu zijn. Aangevuld met allerlei foto’s van het stuk daartussen in.

En dan is het de dag erna toch echt zover. De aller-, allerlaatste schooldag. Het is een spetterend slotspektakel waarbij de achtstegroepers als ware VIP’s onthaald worden. En de topnummers van hun musical nog eens dunnetjes over doen. Om aan het eind van het festijn door een erehaag van ouders nog voor de laatste keer het klaslokaal in te stuiven. Voor het afscheid van de juf. En van elkaar, want na de zomervakantie zullen ze allemaal uitwaaieren naar verschillende middelbare scholen. Klaar voor een nieuwe fase in hun leven. De meisjes in de klas van Zoon hebben het moeilijk met dit afscheid en pinken menig traantje weg. Wanneer wij ouders het lokaal in mogen, vraag ik aan Zoon of hij OK is. “Ja hoor mam. Ik verheug me op de vakantie en op de middelbare school!” grijnst hij. Hij kijkt graag vooruit. In zijn geval klopt de titel “Achtstegroepers huilen niet!” helemaal. En hun ouders? Ach ja … die hebben grote zakdoeken, nog grotere zonnebrillen en hun mobieltjes met camera’s om het afscheid van de tijd van overwegend kleine zorgen door te komen. En in sommige gevallen nog één of enkele kinderen te gaan, zodat het gemis van dat schoolplein en alles wat erbij hoort niet langer dan zes weken hoeft te duren.

* * *

Dit stukje werd geschreven door Gaby Gijsberts. Gaby (1973) woont samen met haar man en 3 kinderen in Maastricht. Ze is werkzaam in het hoger beroepsonderwijs en schrijft daarnaast over alles, waar ze letterlijk en figuurlijk tegenaan loopt.

 

2017-09-23T15:15:58+00:00

Leave A Comment