PO in Actie!

Nog even en het is herfstvakantie, de zomer is echt voorbij. We maken herfstwerkjes, bedenken iets voor Halloween want dat hoort er tegenwoordig ook bij, Sinterklaassnoep ligt in de schappen, vanochtend struikelde ik in een winkel over de dozen met kerstspullen, er wordt heel wat afgegriezeld in de Kinderboekenweek, en oh ja, juffen en meesters worden geacht ook in deze hectische tijd gewoon les te geven want denk aan je doelen! We moeten rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan om alles af te krijgen en persen ons daarnaast dagelijks in het format “leuke juf/aardige meester. Je zou van minder een burn-out krijgen. En dus reizen wij donderdag 5 oktober met de bus naar Den Haag om te protesteren tegen die werkdruk. En te vragen om een eerlijk salaris. Want dat rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan staat in geen enkele verhouding tot wat we er maandelijks voor krijgen.

Onze stichting vindt dat wij alleen mogen protesteren tegen die bedroevende geldelijke vergoeding voor basisschoolpersoneel maar dat personeel is het daar niet mee eens. Dus storen we ons niet aan de mening van de stichting: meer geld én minder werkdruk, daar gaan we voor! Met een schoolreisjes-gevoel, rugzak vol broodjes, flesjes drinken, stroopwafels, dropjes en meer wat “de gezonde school” ernstig af zou keuren, zoeken we een plekje in de bus. Na wat onduidelijkheid over plaatsbewijzen en stakingsoproepen vertrekken we. Door regen en storm maar wij zitten droog en warm.

Hoe dichter bij Den Haag, hoe meer bussen vol juffen en meesters we zien. Er wordt gejuicht en gezwaaid. En als we uitstappen bij het Zuiderpark, schijnt de zon! Blauwe lucht, de wind is gaan liggen, de jassen kunnen uit! We krijgen in deze zin wel wat we verdienen. Dolf Janssen presenteert de manifestatie, zowel kinderen als volwassenen storten via grote schermen lieve, ontroerende en terechte steunbetuigingen over zestigduizend leraren uit en Ester Naomi Perquin leest haar gedicht “Actie in het onderwijs” voor. Kippenvel!

Op televisie zegt een meneer dat er niet zoveel geld is
voor meesters en juffen. En ik weet niet of hij liegt
maar hij kijkt wel een beetje vies, alsof hij
een bord vol beestjes leeg moet eten.

Er zijn veel mensen bij, met camera’s. Ze willen dingen weten.
Ze praten over investeren, over de toekomst van het leren
en ze vragen of hij weet wat domheid kost.
De meeste klinken nogal boos.

En die meneer krijgt rode wangen, zijn stem raakt langzaam
in de knoop, ze vragen steeds maar dingen waar hij
geen antwoorden op heeft. Ze zeggen dat hij geld
in mooie woorden heeft gestopt. Slecht heeft opgelet.
Dat zijn rekensom niet klopt.

Hij zegt iets en stopt en zegt iets en stopt.
Zijn zinnen vallen steeds kapot. En ik weet hoe dat is:
als je iets graag wil zeggen maar je hoofd het vertikt.
Dan komt er niets meer. Ik vind het
wel zielig voor die meneer.

Daarom mag hij morgen best mijn meester lenen.
Want die kan hem leren hoe dat moet:
eerst goed denken, dan goed delen.

© Ester Naomi Perquin, 4 oktober 2017
Actie in het onderwijs

We zingen mee met de band “Diep triest”, we doen met z’n zestigduizenden een Haka en kijken verrast en verrukt omhoog als drie Cessna’s overvliegen met op hun vaandels kreten als: “Geef leraren wat ze verdienen, 270 miljoen is slechts een fooi”. Wooow, dat ze dat voor ons doen, geweldig! We voelen ons verbonden met al die mensen in het Haagse Zuiderpark en vinden het jammer dat niet álle collega’s daar zijn. Dit gevoel van saamhorigheid, van sámen ergens voor gaan, is super!

De reis van Den Haag weer naar Maastricht duurt maar liefst vijf uur. Maar het was voor een heel goed doel en meesters en juffen, vooral die laatsten, hebben altijd gespreksstof genoeg, dus ach, die vijf uurtjes. Zitten en niets doen en in je hoofd de mooiste lessen voorbereiden, wanneer heb je daar nou tijd voor? Misschien als de werkdruk lager wordt? En het salaris hoger? Alvast bedankt, nieuwe kabinet!

Vivianne Rijnders©

* * *

Dit stukje werd geschreven door Vivianne Rijnders uit Maastricht, al achtentwintig jaar leerkracht op Basisschool Scharn van Stichting MosaLira. Momenteel zorgcoördinator van de onderbouw, op vrijdag juf van groep 1-2, verzorger van de schriftelijke communicatie op school en daarnaast zelfstandig schrijver.

2017-10-15T18:17:13+00:00

Leave A Comment