Bijna Kerstmis

“Waar is jullie juffrouw gebleven?”, klinkt het vanuit de deuropening. “Daar!” roepen de kleuters enthousiast, “onder de kerstboom!” Mijn immer onberispelijk uitziende collega nadert de boom waar ik, inderdaad, plat op mijn buik onder lig. De school was al een kwartier bezig toen ik ontdekte dat de lampjes van de “oh dennenboom” nog niet brandden. Deze kleutergroep is niet van mij, ik mag hem af en toe lenen, vandaar dat ik niet alles precies weet. Zoals de plek van het stopcontact. Achter de boom dus. En voorzien van kinderbeveiliging. “Kom er eens onderuit juf,” verzoekt mijn collega. Voorzien van een laag stof en met een ontploft kapsel kom ik overeind, collega trekt heel handig de boom een stuk van de muur af, steekt de stekker in en voilà, de lichtjes flonkeren. Juist. “Ik neem je groep even over want je hebt nu dat gesprek.” Oh jee, is het al zo laat? Heel professioneel stop ik haar mijn voorleesboek in de handen en met een “als het verhaal uit is zet je maar even een kerstfilmpje op” spurt ik de klas uit. Vertel het niet verder!

Ligt het nu aan mij? Aan mijn leeftijd van een halve eeuw? Aan de drukke tijd van het jaar? Of de onderwijshectiek in het algemeen? Laten we het erop houden dat een combinatie van deze factoren de reden is dat ik af en toe iets vergeet. Ib-werk voor de onderbouw, een halve dag per week deze groep, ergens inspringen als dat nodig is en ja, dat is regelmatig het geval, en de nieuwsbrief moet ook nog af. We zijn allemaal toe aan vakantie. Nog een week. Oja, het afscheid van een collega moet ook nog “gefinetuned” worden. Eigenlijk wil ik gewoon genieten van het kerstverhaal vertellen bij de kleuters, heerlijk knutselen met een muziekje op de achtergrond, het kerstspel spelen.

Als ik terug kom van het bewuste gesprek, waarin de meneer met wie ik praatte óf te beleefd was om iets te zeggen van mijn verfomfaaide uiterlijk of het zelf ook zo druk heeft dat hij het niet eens zag, is het verhaal uitgelezen en het kerstfilmpje bijna afgelopen. Ik neem de boel weer over en dan ga ik het doen ook: tien minuten later klinken kerstliedjes door de klas, een groepje kleuters maakt sterren, een ander groepje speelt met het nog altijd oh zo populaire kerststalletje van Dick Bruna, drie kinderen mozaieken een boom, daar worden kerst-woordjes gestempeld en aan de grote tafel kerst-spelletjes gedaan. Wie geniet er meer: de kinderen of de juf? De sfeer is mooi, bijna sereen. Ik kom helemaal tot rust. Dit ga ik vaker doen: alles los laten, helemaal concentreren op de kinderen en het woord “moeten” verbannen. Het komt ons welzijn én ons onderwijs ten goede!

Een heel fijn kerstfeest gewenst, een mooie vakantie en voor 2018 een goede gezondheid, liefde en geluk, inspiratie en motivatie én … genoeg rust om prettig te kunnen werken!

Vivianne Rijnders©

* * *

Dit stukje werd geschreven door Vivianne Rijnders uit Maastricht, al achtentwintig jaar leerkracht op Basisschool Scharn van Stichting MosaLira. Momenteel zorgcoördinator van de onderbouw, op vrijdag juf van groep 1-2, verzorger van de schriftelijke communicatie op school en daarnaast zelfstandig schrijver.

2017-12-17T13:02:35+00:00

Leave A Comment